..........เคยมั้ย เมื่อคุณคิดถึงใครบางคน คุณรู้สึกทรมาน เพราะคุณคิดไปว่าเขาคนนั้น อาจจะไม่ได้คิดถึงคุณอยู่ แม้ว่าการได้คิดถึงใครสักคนนั้นจะเป็นทุกข์บ้าง แต่ก็ชุ่มชื่นหัวใจ ทำให้คุณต้องมานั่งคิดกระวนกระวายว่าคุณมีความหมายสำหรับเขาบ้างหรือเปล่านะ เขาจะแคร์คุณบ้างไหมนะ ..........คุณจะรีบรับโทรศัพท์ทันทีเพราะคิดว่าอาจเป็นเขาคนนั้น คุณลองมองออกไปนอกหน้าต่างเพระาคิดว่าเขาอาจปรากฎตัวอยู่ที่นั่น ..........คุณนั่งอยู่หน้าทีวี แต่จิตใจกลับคิดถึงเขาคนนั้นจนทำให้พลาดตอนอวสานของละครเรื่องโปรด ..........คุณเอนกายลงบนเตียงก็พลันคิดถึงช่วงเวลาที่ไปไหนต่อไหนด้วยกัน คุณคิดถึงแต่ว่า เราคงจะได้มานั่งมองดาวด้วยกันอีก คุยกันทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นความฝันหรืออนาคต ..........คุณออนไลน์อินเตอร์เน็ทเพื่อหวังจะได้พบเขาและก็เริ่มวิตกกังวลว่าเขาจะเป็นอะไรไปหรือเปล่า เมื่อเขาไม่ได้ออนไลน์หรือตอบกลับมา ..........การได้คิดถึงใครบางคนเป็นหนทางหนึ่งที่ช่วยให้คุณเติบโตและได้สัมผัสกับความเปลี่ยวเหงา มันสอนให้คุณเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับความอ้างว้างและทำให้คุณรู้จักอีกความรู้สึกหนึ่ง นั่นคือ ความว่างเปล่า ..........บางครั้ง มันก็รู้สึกดีนะ ที่ได้คิดถึงใครสักคน เพราะมันทำให้คุณรู้ว่า คุณใส่ใจใครคนนั้น และคุณปล่อยใจที่จะสัมผัสความรู้สึกรักและใส่ใจที่มีเขา แต่ในขณะเดียวกัน การที่คิดถึงใครคนนั้นโดยที่เราไม่รู้ว่าเขารู้สึกเหมือนเราหรือเปล่า ช่างเป็นความรู้สึกที่ทรมานเหลือเกินและคุณกลับรู้สึกว่า คุณถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง ..........ดังนั้น หากคุณคิดถึงใคร จงบอกเขาให้ได้รับรู้บ้าง และเช่นเดียวกัน ถามเขาซิว่า เขารู้สึกอย่างเดียวกันหรือเปล่า อย่าปล่อยให้ความรู้สึกคิดถึงเปลี่ยนแปรเป็นความอิจฉาหรือความหวาดระแวง ..........หากใครคิดถึงคุณ และคุณรับรู้จงบอกเขาเถิดว่าคุณรับทราบแล้ว หากคุณคิดถึงเขาตอบก็จงบอกเขาเช่นกันอย่าให้เขา...รอ...เลยนะ